Ongeveer 50 jaar geleden moest het erf rondom onze boerderij met klinkers worden bestraat. Daarvoor hadden we één professionele stratenmaker en verder allemaal andere mensen die hielpen: waaronder buurman Herman, oom Tonnie, neef Sander, oom Willie en opa. Tussen de middag aten we samen, aan de grote keukentafel, een smakelijke warme maaltijd van mama. Er ontstond een discussie over hoe de klinkers verder gelegd moesten worden en hoe dat dan het beste kon worden uitgemeten. Aan het einde van de maaltijd waren de mannen (ja het waren allemaal mannen) er nog niet helemaal honderd procent uit. Toen sprak mijn opa woorden die ik nooit meer vergeten ben:
“meten is weten, maar met passen en meten wordt ook de tijd versleten”
De mannen gingen verder met hun werk, zonder preciés te weten hoe ze het zouden gaan doen.
Aan het einde van de dag was ons erf volledig bestraat.
Niets meer aan doen.
